W życiu codziennym może się zdarzyć, że w kurtkach i kołdrach puchowych znajdzie się puch, co może negatywnie wpłynąć na odczucia konsumentów.

1. Czynniki spadkowe

Puch w produktach puchowych zawiera dużą ilość zastoju powietrza. Podczas ściskania kołdry puchowej powietrze z jej wnętrza jest wypychane przez tkaninę i otwory po igłach. Te unoszące się w powietrzu cząsteczki, zwane włóknami puchu (zwane dalej „filamentami latającymi”), są przenoszone przez szybki przepływ powietrza i przyczepiają się do tkaniny kołdry, powodując rozpryski puchu.

Pękanie puchu może mieć różne przyczyny, takie jak niewystarczająca gęstość materiału, duże dziurki od igieł lub słaba jakość puchu. Ma to bezpośredni wpływ na wygląd i ciepło puchu.

1.1 Struktura dolna

Ponieważ puch składa się z cząsteczek białka o unikalnej, przypominającej drzewo strukturze, łatwo ładują się one pod wpływem tarcia, co powoduje, że ładunki tego samego rodzaju odpychają się i przeciekają przez mikropory lub szwy. Pod wpływem sił zewnętrznych puch ma tendencję do odkształcania się. Podczas tego odkształcania powietrze przedostaje się przez tkaninę, wypychając puch z obu stron. Co więcej, puch składa się z wielu komponentów, a końcówki włókien puchu, piór i piór są ostre, co ułatwia ich przebicie przez tkaninę.

1.2 Wysoka zawartość niedokończona

Im większa jest zawartość niewykończonego puchu w puchu, tym częściej będzie on przebijany; i odwrotnie, im mniejsza jest zawartość niewykończonego puchu, tym rzadziej będzie on przebijany.

Na przykład w przypadku puchu o zawartości 90%, który spełnia krajową normę GB/T 14272-2021 „Odzież puchowa”, wykrywalna zawartość puchu może sięgać nawet 10%. Przy tak wysokiej zawartości puchu trudno jest zminimalizować lub wyeliminować przebicie.

Dane eksperymentalne pokazują, że wraz ze spadkiem całkowitej ilości puchu niewykończonego, maleje liczba puchu z dziurkami. Gdy zawartość puchu niewykończonego spadnie poniżej 3%, liczba puchu z dziurkami spada o ponad 80% w porównaniu z puchem z 12% zawartością puchu niewykończonego.

1.3 Niska gęstość materiału wyściółki zewnętrznej i wewnętrznej, zapewniająca wysoką przepuszczalność powietrza

W obecnie produkowanych kurtkach puchowych tkanina zewnętrzna, podszewka lub materiał podszewki mogą być używane do obudowy puchu i wchodzić w ścisły kontakt z puchem, powodując tarcie.

Im niższa gęstość materiału podszewki zewnętrznej i wewnętrznej, tym większe odstępy między włóknami tkaniny, co przekłada się na wyższą przepuszczalność powietrza i większe ryzyko wnikania odstających włókien w tkaninę. Niektóre firmy stosują procesy kalandrowania lub powlekania, aby zmniejszyć przepuszczalność powietrza tkaniny, uzyskując lepsze początkowe właściwości przeciwpyłowe. Jednak wraz z praniem i pocieraniem kurtki puchowej, skuteczność kalandrowania lub powlekania w ochronie przed puchem maleje, a wzrasta przenikanie puchu. Tylko zwiększenie gęstości tkaniny do przepuszczalności powietrza na poziomie 1-3 mm/s pozwala uzyskać długotrwałe właściwości przeciwpyłowe.

1.4 Sekwencja napełniania

Obecnie większość fabryk używa maszyn do napełniania puchem. Istnieją dwa procesy napełniania: najpierw napełnianie, a następnie pikowanie puchu; najpierw pikowanie puchu, a następnie wypełnianie każdej komory puchem. Pierwszy proces napełniania jest bardziej wydajny, ponieważ każdy otwór igły pikującej kompresuje puch. Te włókna puchu znajdują się blisko otworów igły i łatwo uciekają przez nie z powodu przepływu powietrza lub tarcia. Drugi proces napełniania jest mniej wydajny, ale otwory igły pikującej nie kompresują puchu. Aby uciec, włókna muszą przeniknąć przez otaczający je puch i uciec wraz z przepływem powietrza, co znacznie utrudnia ten proces w porównaniu z pierwszym. Dane eksperymentalne pokazują, że ilość puchu, który ucieka podczas pikowania, a następnie wypełniania, jest zmniejszona o ponad 60% w porównaniu z sytuacją, gdy najpierw wypełnia się puch, a następnie pikuje.

Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe czynniki, jeżeli firmy chcą zapewnić niską penetrację puchu w produktach puchowych, muszą wdrożyć skuteczne środki i zwiększyć koszty produktów, aby rozwiązać ten problem.

2. Metoda testu penetracji w dół ( Obrotowe pudełko Metoda)

2.1 Odzież gotowa do ściągnięcia

Zasada działania: Cała próbka testowa jest umieszczana w obracającej się komorze urządzenia testowego, zawierającej wyprofilowane kulki z gumy silikonowej. Komora obraca się ze stałą prędkością, podnosząc wyprofilowane kulki z gumy silikonowej na określoną wysokość i uderzając w próbkę wewnątrz komory, symulując różnorodne doznania ściskania, tarcia i zderzeń, jakich doświadcza próbka testowa podczas noszenia. Całkowitą odporność odzieży na przenikanie puchu ocenia się, obliczając liczbę puchu, pierza i włókien puchowych wystających z próbki na jednostkę powierzchni.

2.2 Kołdry puchowe

Zasada działania: Próbki woreczków o stałej wielkości są wycinane z obszaru/warstwy puchu gotowej kołdry puchowej lub kołdry kompozytowej i umieszczane w obracającej się komorze urządzenia testowego wypełnionej twardymi kulkami silikonowymi. Komora obraca się ze stałą prędkością, unosząc kulki silikonowe na określoną wysokość, gdzie uderzają one w próbkę wewnątrz komory, symulując różnorodne efekty ściskania, tarcia i zderzeń, jakich doświadczają kołdry puchowe podczas użytkowania. Całkowitą odporność kołdry puchowej na przenikanie puchu ocenia się poprzez zliczenie liczby piór, puchu i włókien puchowych wydostających się z komory.

[GB/T 12705.2-2009 „Tekstylia – Metoda badania odporności tkanin na przesiąkanie przez puch – Część 2: Metoda wirującego pudełka”]

Ocena skuteczności przeciwdziałania wierceniu w dół:

E-mail: hello@utstesters.com

Bezpośrednio: + 86 152 6060 5085

Tel.: +86-596-7686689

Sieć: www.utstesters.com