1. Badanie odporności obuwia na poślizg

(1) Test rampy

Normy: EN ISO 13287, DIN 51130

Procedura:

Platforma testowa: rampa o regulowanym kącie nachylenia (0°–35°),

powierzchnia pokryta standardowymi materiałami testowymi (np. płytkami ceramicznymi, płytą stalową + roztworem gliceryny symulującym warunki mokre i śliskie).

Osoba przeprowadzająca test zakłada próbkę buta i stopniowo zwiększa kąt nachylenia platformy, aż do momentu wystąpienia poślizgu.

Kąt krytyczny: Zapisz kąt, przy którym podeszwa zaczyna się ślizgać (im większy kąt, tym lepsza odporność na poślizg).

Klasyfikacja stopni:

DIN 51130: Podzielone na trzy klasy (A, B, C; klasa A jest najwyższa, odpowiednia do środowisk przemysłowych z dużą zawartością oleju)

EN ISO 13287: Minimalny kąt krytyczny ≥12° (sucha powierzchnia) lub ≥8° (mokra powierzchnia)

(2) Metoda badania współczynnika tarcia ( tester tarcia metoda)

Normy: ASTM F2913, GB/T 3903.6

Kroki:

Powierzchnia styku: stan suchy/mokry/oleisty;

Ciśnienie: symulowany nacisk stopy ludzkiej (np. 50 N)

Sprzęt: Tester tarcia typu wahadłowego lub trakcyjnego, symulacja tarcia dynamicznego/statycznego pomiędzy podeszwą buta a podłożem

Parametry testu:

Wyniki: Oblicz statyczny współczynnik tarcia (COF) i dynamiczny współczynnik tarcia (wymagany na ogół współczynnik tarcia ≥ 0,4).

2. Testy bezpieczeństwa obuwia

(1) Badanie odporności na uderzenia i ściskanie. Podstawową funkcją obuwia ochronnego jest ochrona stóp przed urazami spowodowanymi uderzeniami i ściskaniem. Norma EN ISO 20345:2022/A1:2024 wymaga, aby obuwie ochronne wytrzymywało energię uderzenia wynoszącą co najmniej 200 dżuli (co odpowiada spadkowi przedmiotu o masie 20 kg z wysokości 1020 milimetrów) oraz siłę ściskającą wynoszącą 15 kiloniutonów (kN) (co odpowiada obciążeniu 1,5 tony przyłożonemu do palców).

Metody testowania:

Odporność na uderzenia: Młot udarowy o określonej masie (np. 20 kg) jest zrzucany z określonej wysokości (np. 30 cm) na czubek buta, a następnie mierzona jest deformacja czubka buta (musi wynosić ≤ 15 mm) i nie ma żadnych ostrych krawędzi ani pęknięć wewnątrz czubka buta.

Odporność na ściskanie: Za pomocą prasy należy wywrzeć nacisk pionowy (np. 15 kN) na czubek buta, utrzymać go przez 1 minutę, a następnie sprawdzić, czy nie nastąpiła deformacja i czy czubek buta nie jest integralny (brak pęknięć lub nadmiernych odkształceń).

Te dwa testy symulują ryzyko uderzeń ciężkich przedmiotów i urazów spowodowanych ściskaniem w rzeczywistych środowiskach pracy, aby ocenić skuteczność ochronną obuwia roboczego.

(2) Badanie odporności na przebicie Badanie odporności na przebicie jest kluczowym wskaźnikiem oceny zdolności podeszwy środkowej obuwia ochronnego do przeciwstawiania się przebiciu ostrymi przedmiotami. Norma EN ISO 20345:2022/A1:2024 zawiera szczegółowe specyfikacje dotyczące badania odporności na przebicie, w tym metody badania zarówno metalowych, jak i niemetalowych wkładek przeciwprzebiciowych. W przypadku metalowych wkładek przeciwprzebiciowych norma wymaga nie więcej niż 3 punktów korozji o średniej powierzchni nieprzekraczającej 2 mm²; w przypadku niemetalowych wkładek przeciwprzebiciowych, takich jak materiały kompozytowe (typu PL i PS), norma wymaga braku perforacji po wielokrotnych badaniach i braku rozdzielania warstw.

Metoda testowania:

Zabezpiecz próbkę podeszwy i użyj stalowego gwoździa o średnicy 3 mm, aby przebić ją pionowo z określoną prędkością (np. 50 mm/min), rejestrując maksymalną siłę w momencie przebicia (która musi wynosić ≥1100 N, a niektóre wyższe normy wymagają ≥1500 N). Niektóre buty robocze mogą mieć w podeszwie wtopione stalowe płytki lub włókna kevlarowe, a ich skuteczność ochronna musi zostać potwierdzona badaniami.

E-mail: hello@utstesters.com

Bezpośrednio: + 86 152 6060 5085

Tel.: +86-596-7686689

Sieć: www.utstesters.com