Blog
najnowszy blog
Tagi
Wstęp
W branży odzieży i sprzętu outdoorowego trwałość kolorów jest jednym z kluczowych wskaźników jakości produktu. Wysokiej jakości kurtka, namiot lub plecak outdoorowy muszą nie tylko posiadać właściwości funkcjonalne, takie jak wodoodporność, oddychalność i odporność na ścieranie, ale także zachowywać żywe kolory po długotrwałym narażeniu na działanie słońca i deszczu, częste pranie i tarcie. Produkty o niskiej trwałości kolorów nie tylko negatywnie wpływają na estetykę, ale mogą również stanowić zagrożenie dla zdrowia, ponieważ cząsteczki barwnika mogą migrować przez skórę.
I. Parametry badania trwałości kolorów tkanin zewnętrznych
Zgodnie z normami branżowymi, takimi jak GB/T 32614-2016 „Odzież sportowa do użytku na świeżym powietrzu — kurtki”, wysokowydajne tkaniny przeznaczone do użytku na zewnątrz muszą przechodzić rygorystyczne testy pod kątem następujących parametrów trwałości koloru:
1. Trwałość światła
Ponieważ produkty przeznaczone do użytku na zewnątrz są narażone na długotrwałe działanie promieniowania UV, podstawowym kryterium oceny jest odporność na światło. Zgodnie z normą GB/T 8427-2019 „Tekstylia – Testy trwałości kolorów —Odporność kolorów na światło sztuczne: łuk ksenonowy” — odporność na światło tkanin funkcjonalnych przeznaczonych do użytku zewnętrznego musi zazwyczaj osiągnąć poziom 4 lub wyższy, a w przypadku produktów najwyższej jakości wymagane są poziomy 5–6.
Metoda testowa: Umieścić próbkę testową obok standardowej tkaniny wełnianej w kolorze niebieskim pod lampą ksenonową lub węglową. Stopień zmiany koloru określa się poprzez porównanie stopnia zmiany koloru (1–8, gdzie 8 oznacza wynik najlepszy).
2. Trwałość w praniu
Odzież outdoorowa wymaga częstego prania w celu usunięcia plam potu i brudu. Zgodnie z normą GB/T 3921-2008 „Tekstylia – Testy trwałości kolorów – Odporność na pranie w mydle” odzież dla niemowląt i dzieci musi mieć odporność na pranie (zmianę koloru) ≥4, podczas gdy tkaniny funkcjonalne outdoorowe, ze względu na trudniejsze warunki użytkowania, zazwyczaj wymagają odporności na pranie na poziomie 4–5.
Metoda testowa: Przyszyć próbkę testową do standardowego materiału podkładowego, a następnie wyprać ją w określonych warunkach (zwykle w temperaturze 40–60°C, przy określonym stężeniu detergentu i mieszaniu mechanicznym), aby ocenić stopień zmiany koloru i przenikania koloru.
3. Trwałość koloru po potarciu
Podczas aktywności na świeżym powietrzu tkaniny często ocierają się o plecaki, kamienie i sprzęt, przez co obszary narażone na tarcie – takie jak kołnierze, mankiety i siedzisko – są szczególnie podatne na blaknięcie kolorów. Zgodnie z wymogami norm, odporność tkanin outdoorowych na tarcie musi wynosić ≥ stopień 4 w przypadku tarcia na sucho i ≥ stopień 3 w przypadku tarcia na mokro.
Metoda testowa: Używanie tester trwałości koloru na tarcie próbkę poddaje się określonej liczbie potarć w przód i w tył suchymi/mokrymi ściereczkami przy standardowym ciśnieniu, a wyniki ocenia się przy użyciu skali szarości (1–5).
4. Odporność na potliwość
Podczas aktywności na świeżym powietrzu występuje intensywne pocenie się, a kwaśne lub zasadowe substancje zawarte w pocie mogą przyspieszać wypłukiwanie barwnika. Zgodnie z normą GB/T 3922-2013, odporność na pot kwaśny i na pot zasadowy należy badać oddzielnie.
5. Odporność na wodę/wodę morską
W przypadku sprzętu do sportów wodnych i strojów kąpielowych należy także sprawdzić odporność na wodę (GB/T 5713) i wodę morską (ISO 105-E02), aby mieć pewność, że tkanina nie wyblaknie lub nie zacznie farbować pod wpływem wilgoci.
II. Czynniki wpływające na trwałość kolorów tkanin zewnętrznych
1. Wybór barwników
Sposób, w jaki barwniki wiążą się z włóknami, bezpośrednio decyduje o poziomie trwałości koloru:
- Barwniki reaktywne: Nadają się do włókien celulozowych, takich jak bawełna i len; zapewniają żywe kolory, ale mają stosunkowo słabą odporność na tarcie na mokro
- Barwniki zawiesinowe: Nadają się do włókien syntetycznych, takich jak poliester; wymagają barwienia w wysokiej temperaturze i pod wysokim ciśnieniem
- Barwniki redukujące: Barwnik staje się nierozpuszczalny w wodzie po utrwaleniu, zapewniając lepszą odporność na ścieranie na mokro niż barwniki reaktywne
- Barwienie w roztworze: Barwniki dodaje się, gdy włókno znajduje się w stanie stopionym. Metoda ta zapewnia najlepszą trwałość koloru i jest szczególnie przydatna w zastosowaniach zewnętrznych, wymagających długotrwałego narażenia na działanie promieni słonecznych.
2. Proces barwienia
- Kontrola temperatury: W przypadku tkanin o ciemnych kolorach temperaturę barwienia można odpowiednio zwiększyć, ale szybkość nagrzewania musi być ściśle kontrolowana, aby zapobiec nierównomiernemu barwieniu
- Czas utrzymywania: Tkaniny w ciemnych kolorach wymagają dłuższego czasu utrzymywania, aby zapewnić dokładne wiązanie barwnika z włóknem
- Zarządzanie pH: Różne barwniki mają optymalne zakresy pH do wchłaniania barwnika, które muszą być precyzyjnie kontrolowane
3. Wykorzystanie środków pomocniczych
- Opóźniacze: Dawkowanie musi być ściśle kontrolowane; nadmierne ilości zmniejszą wchłanianie barwnika i siłę wiązania
- Utrwalacze: Prawidłowe stosowanie może poprawić trwałość koloru o 0,5–1 stopnia, należy jednak zwrócić uwagę na kompatybilność pomiędzy rodzajem utrwalacza a barwnikiem
- Zmiękczacze: stosowane na etapie wykańczania, ale mogą reagować z barwnikami i zmniejszać trwałość koloru; dawka musi być odpowiednia
4. Mycie po farbowaniu
Po farbowaniu należy dokładnie umyć tkaninę w wodzie z mydłem i spłukać, aby usunąć nadmiar barwnika z powierzchni tkaniny. Niewystarczająca temperatura lub czas prania mogą spowodować nadmiar barwnika, co poważnie wpłynie na trwałość koloru.
III. Strategie poprawy trwałości kolorów w tkaninach przeznaczonych do użytku zewnętrznego
Strategia 1:
W przypadku produktów narażonych na długotrwałe działanie promieni słonecznych (takich jak markizy, pokrowce na łodzie i tkaniny na meble ogrodowe) zalecamy stosowanie włókien poliestrowych lub nylonowych barwionych w roztworze. Technika ta polega na dodawaniu koncentratów barwiących na etapie topienia polimeru, dzięki czemu kolor staje się integralną częścią włókna i zapewnia wyjątkową odporność na światło i warunki atmosferyczne.
Strategia 2:
1. Dokładna obróbka wstępna: Upewnij się, że tkanina została dokładnie odklejona, wyczyszczona i wybielona, aby stworzyć jednolitą bazę do barwienia.
2. Dodawanie partii: W przypadku tkanin o ciemnych kolorach, aby poprawić wchłanianie, dodawaj środki pomocnicze i barwniki w oddzielnych partiach.
3. Ścisłe utrwalenie: Kontroluj ilość środka utrwalającego (zwykle 2–4%), temperaturę (50–60°C) i czas (20–30 minut).
4. Dokładne płukanie: Stosuj stopniowy proces płukania, zaczynając od ciepłej wody, następnie wody z mydłem, a na końcu spłukuj czystą wodą.
Strategia 3
Tkaniny zewnętrzne często wymagają funkcjonalnych wykończeń, takich jak wodoodporność, odporność na plamy i środki antybakteryjne, ale wykończenia te mogą wchodzić w reakcję z barwnikami. Zalecenia:
- Wybierz funkcjonalne wykończenia, które dobrze komponują się z barwnikami
- Kontroluj dozowanie środków wykończeniowych, aby uniknąć nadmiernego usieciowania, które może powodować sztywność w dotyku i zmniejszoną trwałość koloru
- W przypadku tkanin o ciemnych kolorach zaleca się przeprowadzenie najpierw prób na małych partiach, aby ocenić wpływ na trwałość koloru.
IV. Profesjonalne przyrządy do badania tekstyliów
- Tester odporności na światło: zgodny z normami GB/T 8427 i ISO 105-B02, wyposażony w źródło światła ksenonowego
- Tester odporności na pranie: obsługuje wiele programów prania z dokładnością kontroli temperatury ±1°C
- Tester odporności na ścieranie: Możliwość przeprowadzania testów tarcia na sucho/mokro z regulowanym naciskiem i skokiem
- Tester odporności na pot: obsługuje testy potu w środowisku kwasowym/zasadowym, zgodny z wymogami GB/T 3922
Aby uzyskać więcej informacji na temat rozwiązań w zakresie testowania tekstyliów, prosimy o kontakt z zespołem technicznym UTSTESTER.
E-mail: hello@utstesters.com
Bezpośrednio: + 86 152 6060 5085
Tel.: +86-596-7686689
Sieć: www.utstesters.com