1.Instrument

1.1 Wahadłowa maszyna do badania siły rozrywania. Próbka tkaniny jest zamocowana między dwiema szczękami, z których jedna jest ruchoma, a druga ma konstrukcję nieruchomą. Ruchome szczęki są połączone z wahadłem, które może opaść pod wpływem grawitacji. Wahadło zapewnia siłę rozrywającą tkaninę podczas badania. Urządzenie składa się z następujących elementów.

1.1.1 Solidna rama do podtrzymywania wahadła i szczęk stałych, a także obcinak i taśma miernicza do robienia nacięć, zamontowane poziomo, aby zapobiec przemieszczaniu się podczas testu.

1.1.2 Wahadło może swobodnie wahać się wzdłuż łożyska poziomego, tzn. wahadło zostaje podniesione do pozycji początkowej (wahadło zatrzymuje się), a następnie natychmiast zwolnione.

1.1.3 Urządzenie mechaniczne lub elektryczne służące do pomiaru maksymalnej amplitudy pierwszego uderzenia, czyli maksymalnej zdolności rozdarcia próbki materiału, oraz do bezpośredniego odczytu rozdarcia.

1.1.4 Zacisk ruchomy jest zintegrowany z wahadłem. Zacisk stały jest zintegrowany z ramą. Odległość między zaciskami wynosi 3 ± 0,5 mm, aby umożliwić przejście ostrza noża. Po umieszczeniu próbki tkaniny w zacisku, jest ona ustawiana w jednej linii z osią obrotu wahadła. Płaszczyzna ta, równolegle do osi obrotu, tworzy kąt 27,5 ± 0,5° z linią pionową osi obrotu. Odległość między osią obrotu a górną krawędzią zacisku wynosi 104 ± 1 mm. Nie ma dokładnej specyfikacji dotyczącej rozmiaru powierzchni zacisku. Szerokość wynosi zazwyczaj 30–40 mm. Wysokość wynosi 20 mm, ale nie mniej niż 15 mm.

1.1.5 Przed rozerwaniem próbki materiału należy wykonać ostrym ostrzem nacięcie o szerokości 20 ± 0,5 mm między dwoma zaciskami.

2. Warunki równoważenia i testowania

Warunki klimatyczne dla równoważenia, testowania itp. opisano w normie ISO 139.

3. Przygotowanie próbek tkanin testowych

3.1 Z każdego kawałka tkaniny testowej należy wyciąć dwa zestawy próbek tkaniny testowej – jeden w kierunku osnowy, a drugi w kierunku wątku. Krótki bok próbki tkaniny powinien być dokładnie równoległy do kierunku osnowy lub wątku, aby upewnić się, że rozdarcie znajduje się w nacięciu.

3.2 Każdy zestaw próbek tkaniny powinien zawierać co najmniej 5 lub więcej kawałków tkaniny testowej, a próbki należy pobrać zgodnie z punktem 5 lub Załącznikiem C. Każda para próbek tkaniny testowej nie powinna zawierać tych samych nici osnowy ani wątku, a próbki tkaniny powinny być oddalone od krawędzi tkaniny o co najmniej 150 mm. Wytnij.

3.3 Wymiary zewnętrzne: Próbkę tkaniny wycina się tak, jak pokazano na rysunku 1. Nieznaczne różnice w kształcie są dopuszczalne, pod warunkiem że długość rozdarcia wynosi 43 ± 0,5 mm; 100 ± 2 mm; 5 ± 0,5 mm; 12 ± 0,5 mm; 43 ± 0,5 mm; 75 ± 2 mm; 20 ± 0,5 mm; 50 ± 1 mm;

3.4 Wytnij próbkę tkaniny. Krótki bok każdej próbki tkaniny testowej jest równoległy do kierunku osnowy lub wątku. Jeśli krótki bok jest równoległy do kierunku osnowy, kierunek rozrywania przebiega wzdłuż wątku, w przeciwnym razie kierunek rozrywania przebiega wzdłuż osnowy.

4. Procedury testowe

4.1 Wybierz masę wahadła tak, aby zmierzona wartość mieściła się w zakresie od 15% do 85% odpowiedniej skali, sprawdź położenie zerowe instrumentu i podnieś wahadło do pozycji początkowej.

4.2 Aby zamocować próbkę materiału, włóż ją do zacisku (takiego jak 1.1.4), zrób tak, aby długi bok próbki materiału był równoległy do górnej krawędzi zacisku, zaciśnij próbkę materiału na środku zacisku i zrób dolną krawędź blisko spodu zacisku. Za pomocą obcinaka wykonaj nacięcie 20 ± 0,5 mm, tak aby długość rozdarcia wynosiła 43 ± 0,5 mm.

4.3 Naciśnij blokadę wahadła, aby je zwolnić, i zatrzymaj je, gdy się odchyli. Nie zmieniaj położenia wskazówki. Użyj przycisku N, aby odczytać odczyt skali lub wyświetlacza cyfrowego. W zależności od rodzaju używanego instrumentu, odczyt skali należy pomnożyć przez odpowiednią liczbę niutonów. Liczba współczynników jest przeliczana na wartość wyniku w niutonach. Sprawdź, czy wynik mieści się w zakresie od 15% do 85% wartości pełnej skali. Powtórz test na co najmniej pięciu próbkach tkaniny w każdym kierunku.

4.4 Sprawdź, czy proces rozrywania przebiega w kierunku naprężenia. Spełnione są następujące warunki: a) przędza nie wysuwa się z próbki tkaniny; b) brak poślizgu na zacisku; c) obszar nacięcia pozostaje po całkowitym rozerwaniu na szerokości 15 mm. W przeciwnym razie wynik należy odrzucić.

4.5 Metody tej nie stosuje się, jeżeli odrzucono trzy lub więcej wyników testów.

5. Obliczanie i prezentacja wyników

5.1 Oblicz średnią arytmetyczną siły rozrywającej w każdym kierunku badania, reprezentowanej przez N, zachowując dwie cyfry znaczące.

5.2 W razie potrzeby oblicz współczynnik zmienności z dokładnością do 0,1% i 95% przedział ufności wyrażony jako N, zachowując dwie cyfry znaczące.

5.3 W razie potrzeby należy podać minimalną i maksymalną wytrzymałość na rozdarcie próbki tkaniny w każdym kierunku.

6. Raport z testów

6.1 Sprawozdanie z testu powinno zawierać następujące informacje.

a) Części związane z normą EN ISO13937 i daty testów.

b) Certyfikacja próbek tkanin testowych i procedur pobierania próbek (w razie potrzeby należy zarejestrować procedury pobierania próbek).

c) Zastosowany zakres pomiarowy.

d) Liczba przetestowanych próbek tkanin i liczba odrzuconych próbek oraz powody odrzucenia.

e) Obserwuj nietypowe zachowanie łez.

f) Jakiekolwiek odstępstwa od podanych procedur.

6.2 Wyniki testów

a) Średnia siła rozrywania w kierunkach osnowy i wątku, wyrażona w N. Jeżeli tylko 3 lub 4 próbki tkaniny testowej uległy prawidłowemu rozerwaniu, wyniki siły rozrywania prawidłowo rozerwanych próbek tkaniny należy zapisać oddzielnie.

b) W razie potrzeby zanotuj współczynnik zmienności siły rozrywającej wyrażony w %.

c) W razie potrzeby zanotuj 95% przedział ufności siły rozrywającej wyrażony w N.

d) W razie potrzeby zapisz wartości minimalnej i maksymalnej siły rozrywającej w każdym kierunku wyrażone w N.

E-mail: hello@utstesters.com

Bezpośrednio: + 86 152 6060 5085

Tel.: +86-596-7686689

Sieć: www.utstesters.com