Podczas pożaru właściwości spalania materiału bezpośrednio wpływają na szybkość rozprzestrzeniania się ognia i czas ewakuacji. Zwykłe tworzywa sztuczne, tekstylia i podobne materiały zapalają się w kontakcie z ogniem, wytwarzając duże ilości toksycznego dymu i ociekających odłamków, które przyspieszają rozprzestrzenianie się ognia i utrudniają ucieczkę. Materiały trudnopalne opracowywane metodami naukowymi hamują jednak rozprzestrzenianie się płomieni w początkowej fazie pożaru, dając cenny czas na ewakuację i gaszenie pożaru. Chociaż do oceny skuteczności trudnopalności powszechnie stosuje się testy odporności na ogień w pionie i poziomie, symulowane scenariusze pożarowe i metodologie testowania różnią się znacząco, co skutkuje różnymi zakresami zastosowań i kryteriami oceny.

I. Standardy badania ognioodporności tworzyw sztucznych:

UL 94-2023 REV.2:2024 „Norma UL dotycząca testów bezpieczeństwa palności tworzyw sztucznych stosowanych w częściach urządzeń i sprzętów AGD – wydanie siódme”

GB/T 2408-2021 „Tworzywa sztuczne – Oznaczanie palności – Metody poziome i pionowe”

Zakres zastosowania: tworzywa sztuczne, tworzywa spienione, folie, tekstylia, powłoki, guma i inne materiały, a także produkty elektroniczne/elektryczne (np. obudowy, płytki PCB, kable), materiały budowlane, elementy wyposażenia wnętrz pojazdów samochodowych/samochodowych, meble, zabawki dla dzieci itp.

II. Podstawowe różnice: różnice w metodach testowania i symulacji scenariuszy

Podstawowa różnica pomiędzy tymi dwoma testami wynika z faktu, że symulują one odmienne scenariusze pożarów w rzeczywistych warunkach, co z natury wymusza stosowanie odmiennych urządzeń testowych i procedur operacyjnych.

1. Poziomy test ognioodporności: symuluje zachowanie się materiałów ułożonych poziomo podczas spalania

Zasada testu: Symuluje spalanie materiału w płaszczyźnie poziomej. Mierząc szybkość spalania próbki w określonych warunkach, ocenia względną trudnopalność. Głównym celem jest ilościowe określenie prędkości rozprzestrzeniania się płomieni po powierzchni materiału – parametru bezpośrednio powiązanego z początkową szybkością rozprzestrzeniania się ognia.

Opis testu: Wstępnie obrobiona próbka standardowa jest mocowana poziomo. Do wolnego końca przykładany jest płomień testowy o określonej wysokości (np. 20 mm) na określony czas (np. 30 sekund) lub do momentu osiągnięcia ustalonego punktu przed usunięciem. Następnie precyzyjnie rejestruje się czas spalania próbki, jej długość i szybkość spalania. W oparciu o standardowe kryteria, ta fundamentalna metoda badania ognioodporności ocenia względną łatwość poziomego spalania materiałów. Symuluje ona przede wszystkim scenariusze zapłonu dla materiałów ułożonych poziomo, takich jak dywany, wykładziny podłogowe i obrusy.

Podczas badania odległość między źródłem zapłonu a krawędzią próbki musi być precyzyjnie kontrolowana, aby zapewnić stabilną ekspozycję na płomień. Czas potrzebny do rozprzestrzenienia się płomienia na określoną odległość jest rejestrowany w celu obliczenia szybkości spalania.

2. Test pionowej ognioodporności: symuluje zachowanie się materiałów zawieszonych pionowo podczas palenia.

Zasada testu: Ocenia zdolność materiału do samogaszenia, czas palenia oraz potencjał tworzenia się płonących kropel po kontrolowanym zapłonie w pozycji pionowej. Krytycznym wymogiem testu jest szybkie samogaśnięcie materiału po usunięciu źródła zapłonu. Kapiące, płonące cząstki nie mogą zapalić materiałów palnych znajdujących się poniżej (np. waty). Ma to bezpośredni związek z zapobieganiem pionowemu rozprzestrzenianiu się ognia i zapłonowi wtórnemu podczas pożaru.

Opis testu: Test palenia w pionie polega na pionowym zamocowaniu standardowej próbki poddanej dwóm procesom obróbki wstępnej (70°C, 7-dniowe starzenie w wysokiej temperaturze i 23°C, 50% wilgotności względnej). Do dolnej części próbki przykładany jest dwukrotnie płomień na standardowy czas (po 10 sekund, z przerwami do momentu samoistnego wygaśnięcia). Po każdym zastosowaniu płomienia przeprowadzane są precyzyjne pomiary czasu palenia płomieniem, czasu palenia tlącego oraz zapłonu waty przez płonące krople. Profesjonalna metoda oceny określa klasę ognioodporności V-0/V-1/V-2 na podstawie obserwacji najgorszej jakości próbki poddanej obróbce wstępnej.

Podczas badania próbkę należy umieścić w szczelnej komorze spalania o wymiarach ≥330 mm × 330 mm × 765 mm. Wnętrze komory musi mieć czarne ściany, aby wyeliminować zakłócenia odbicia, a na dnie należy umieścić warstwę waty, aby wykryć ryzyko zapłonu spowodowanego płonącymi kroplami.

III. Porównanie kluczowych wymiarów: wskaźniki, standardy i zakres zastosowania

Na podstawie różnic w symulowanych scenariuszach, kluczowe wskaźniki oceny, obowiązujące standardy i dziedziny zastosowań obu testów są wyraźnie zróżnicowane. Szczegółowe porównania przedstawiają się następująco:

IV. Zastosowanie praktyczne: Jak wybrać odpowiednią metodę badawczą?

Te dwie metody testowania nie są kwestią „wyższości lub niższości”, ale raczej „odpowiedniości scenariusza”. Przedsiębiorstwa muszą wybrać metodę testowania w oparciu o rzeczywisty stan użytkowania produktu i wymogi regulacyjne rynku docelowego:

1. Sytuacje wymagające badania ognioodporności pionowej

Badanie odporności na ogień w pozycji pionowej jest obowiązkowe w przypadku produktów przeznaczonych do montażu w pozycji pionowej lub w zastosowaniach pionowych, a także w przypadku, gdy wymagane są wysokie wskaźniki bezpieczeństwa. Przykłady obejmują:

1.1 Zasłony i zasłony do pomieszczeń publicznych (muszą spełniać wymagania GB 50222-2001 B1/B2, testowane zgodnie z GB/T 5455);

1.2 Odzież ochronna trudnopalna (np. kombinezony spawalnicze, przemysłowa odzież trudnopalna; musi spełniać wymagania klasy A/B/C normy GB 8965.1-2009, testowana zgodnie z normą GB/T 5455);

1.3 Tkaniny do wnętrz samolotów i pociągów (muszą zapobiegać zapalaniu się odtłuszczonej bawełny przez płonące krople, przetestowane zgodnie z normą GB/T 5455).

2. Sytuacje, w których preferowane jest badanie ognioodporności w poziomie

Badanie ognioodporności w poziomie można przeprowadzić, gdy produkty są przeznaczone do zastosowań poziomych i obowiązują podstawowe wymagania dotyczące ognioodporności. Przykłady obejmują:

2.1 Dywaniki i obrusy domowe (nie wymaga się obowiązkowego wysokiego stopnia trudnopalności; nacisk położony jest na kontrolowanie szybkości spalania);

2.2 Lekkie materiały tekstylne foliowe (np. folie opakowaniowe wymagające oceny ryzyka rozprzestrzeniania się płomienia na powierzchni);

2.3 Materiały pokryciowe poziome we wnętrzach samochodów (niektóre normy dopuszczają poziome badanie szybkości rozprzestrzeniania się płomienia, np. FZ/T 01028).

V. Wnioski: Precyzyjne testowanie gwarantuje bezpieczeństwo i zgodność

Podstawowa różnica między badaniami pionowej i poziomej ognioodporności leży w „specyficzności scenariusza symulacyjnego”: badania pionowe koncentrują się na pionowym rozprzestrzenianiu się i ryzyku zapłonu wtórnego, co jest odpowiednie dla produktów stosowanych pionowo, które wymagają wysokich wymagań bezpieczeństwa; badania poziome kładą nacisk na szybkość rozprzestrzeniania się bocznego, co jest istotne dla produktów o podstawowych wymaganiach dotyczących ognioodporności w zastosowaniach poziomych. Dla przedsiębiorstw tekstylnych wyraźne rozróżnienie tych różnic nie tylko zapewnia zgodność produktu z przepisami rynku docelowego (np. GB 17591-2006 „Tkaniny trudnopalne”, UL 94), ale także umożliwia optymalizację składu materiałów i procesów produkcyjnych poprzez precyzyjne badania, zwiększając tym samym konkurencyjność produktu pod względem bezpieczeństwa.

E-mail: hello@utstesters.com

Bezpośrednio: + 86 152 6060 5085

Tel.: +86-596-7686689

Sieć: www.utstesters.com